สวัสดี ^^

posted on 22 Apr 2012 19:38 by minniedream
 
สวัสดี..^^

น้ำท่วมบ้านปี 2554

posted on 28 Oct 2011 20:42 by minniedream
 
 ห่างหายจากการอัพบล็อกมานานมากๆๆๆ กลับมาวันนี้เอาเรื่องทุกข์ใจมาฝากไว้ที่นี่อีกแล้ว..
 
 
เย็นวันที่ 21 ต.ค. 54  หมู่บ้านพฤกษา 13 คลองสาม คลองหลวง ปทุมธานี
ทุกคนในหมู่บ้านต้องตื่นตัว นิติบุคคลหมู่บ้านประกาสสายตามเสียงตลอดทั้งวัน
ว่า "ขณะนี้น้ำจากทุ่งนาที่อยู่ติดกับคลองสองได้เริ่มซึมตามกำแพงหมู่บ้าน ใครพอมีทรายหรือถุงกระสอบให้นำมาช่วยกันวางกั้นน้ำ บลาๆๆๆ " แล้วจนในที่สุด น้ำเริ่มซึมตามท่อหน้าบ้าน เริ่มเป็นสัญญาณที่บอกให้ลิ้มเตรียมขนของขึ้นชั้นสองเกือบหมด แต่ไม่หมด ห้องครัวของเต็มห้อง แต่วางไว้บนโต๊ะ เพราะไม่คิดว่าน้ำจะเกิน 50 cm. 
ตู้เย็นยกขึ้นวางที่บันไดพัก ขั้นที่ 3 เท่านั่น ตั้งแต่เวลา 6 โมง ลิ้มเดินออกไปดูหน้าบ้านเป็นระยะๆ น้ำเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ตลอดคืนนั้น ไม่ได้หลับ ไม่ได้นอนกัน น้ำสูงขึ้นเรื่อยๆ คิดในใจฟ้าสว่างเมื่อไหร่...ตูไม่อยู่แล้วแน่ๆ ตูไม่อยู่รอปีนออกทางหลังคาแล้วรอให้ใครมาช่วยแน่ๆ ตี 5 ครึ่งออกมาดู น้ำเริ่มเข้ามาในรั้วบริเวณบ้าน สิ่งของที่กั้นไว้หน้าบ้าน ไม่มีอะไรเอาอยู่สักอย่าง ลอยเท้งเต้งหมด หลังบ้าน น้ำเริ่มออกมาตามท่อห้องครัว ห้องน้ำ แถมเป็นน้ำสีดำๆ อีกตังหาก และในขณะนั้นแม่ยังหุงข้าว ต้มไข่ ทอดไข่กินให้อิ่ม (ยังมีอารมณ์หุงข้าว มานั่งนึกแล้วก็ตลกดี แทนที่จะรีบเกบของเพิ่ม 55) และในเวลานั้นลิ้มเห็นน้ำเข้าบ้าน ลิ้มก็เริ่มกลัว มีอาการปวดท้อง ปวดฉี่ รีบจัดการตัวเองทันที แต่ยังโชคดีอยู่บ้างที่เตรียมเสื้อผ้า ข้าวของที่จำเป็น และของสำคัญลงกระเป๋าจึงพอมีของใช้ได้ในชีวิตประจำวัน ไม่ต้องไปหาซื้อใหม่อีก แม่ลิ้มก็เริ่มกลัวจนทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว ทำอะไรเก็บของเสร็จก็รีบออกทันทีเพราะน้ำสูงขึ้นเรื่อยๆ ของเยอะอยู่พอสมควรจึงต้องหากาละมังมาช่วยท่นแรง ช่วยได้เยอะเลย แค่ฝ่าน้ำออกมาก็ยากแล้วอะ
มือนึงยกกระเป๋าขึ้นเหนือน้ำ อีกมือนึงคอยจับแม่ กลัวแม่ล้ม น้ำเยอะ มองถนน มองท่อก็ไม่เห็นก็ค่อยๆ เดินลากกันออกไป หารถขอติดไปข้างนอก โชคดีที่รีบออกแต่เช้า คนยังไม่แห่กันออก มีคุณน้าใจดีให้ติดรถกระบะออกไปเกือบถึงหน้า ม.กรุงเทพ ตลอดทางก็มีคนขอติดขึ้นมา ซึ้งน้ำใจจิงๆ ค่ะ ต้องขอบคุณมากๆ เลย หน้าม.กรุงเทพก็เป็นแม่น้ำเลยทีเดียว เห็นแล้วก็หดหู่จิงๆ ค่ะ  แล้วก็โชคดีเจอพี่แท็กซี่ที่เพิ่งออกมาจาก ธรรมศาสตร์พอดี เลยไปลงตรงหน้าหอวัง แล้วก็ต่อ แท็กซี่อีกคันไปจรัญ 13 (บ้านญาติ ซึ่งเป็นจุดเสี่ยงเหมือนกัน) อยู่ได้ไม่ถึง 3 วัน ลิ้มเริ่มไม่อุ่นใจเนื่องจากแถวจรัญ เริ่มท่วมทะลัก จึงรีบย้ายมาอยู่บ้านเพื่อนลิ้มที่พระราม 2 จนถึงทุกวันนี้ค่ะ
 
ตั้งแต่วันนั้นถึงวันนี้เป็นเวลาเกือบ 1 อาทิตย์แล้วที่ออกมาจากบ้าน อยากบอกว่าคิดถึงบ้านที่สุด อยากกลับไปดูบ้าน วันแรกๆ ที่ออกมา น้ำตาไหลพยามกั้นไว้ เพราะเห็นแม่เศร้ามาก ทุกข์หนักๆ เลยละค่ะ พอคิดถึงทีไรก็เศร้า แต่มันก็ทำไรไม่ได้นอกจากปลอบใจตัวเองและแม่ แล้วต้องยอมรับมันให้ได้ เพราะหลายๆคนก็เจอปัญหาที่ยิ่งใหญ่แบบนี้เหมือนกัน คอยอัพเดทคราวข่าได้จากใน facebook "น้ำขึ้น ให้รีบบอก" เขาบอกว่าคลองสาม ขโมยเยอะมาก ก็ยิ่งเป็นทุกข์หนักอีก เห้อออ อย่ามาซ้ำเติมกันเลยเน้อ ขอให้คุณตำรวจช่วยดูแล และขอภาวนาให้บ้านปลอดภัย
 
อัพเดทล่าสุดขึ้น น้ำสูงอยู่ในระดับเกือบถึงคอ แถมน้ำยังดำเป็นถ่านอีกด้วย Y____Y 
เมื่อไหร่จะได้กลับบ้าน อีกนานแค่ไหนกัน จ.นครสวรรค์ จ.อยุธยา น้ำก็เริ่มลดลงแล้ว แต่ไฉน จ.ปทุมธานีจึงกลายเป็นแอ่งกักเก็บน้ำ ละคะ ช่วยถ่ายน้ำไปที่ไหนสักทีได้ไหม..
 
 
บันทึกนี้คงเป็นบันทึกที่ร้ายแรงที่สุดตั้งแต่เกิดมาแล้วละค่ะ คนที่บ้านถูกน้ำท่วมมันเป็นยังไง รู้ซึ้งเลยละคะ
 
รูปภาพนี้เป็นรูปถ่ายตอนออกมาจากบ้านค่ะ
 
images by free.in.th
 
"คิดถึง"
 

edit @ 28 Oct 2011 21:17:10 by •sweeteez•

edit @ 28 Oct 2011 21:17:42 by •sweeteez•

อยากระบาย...

posted on 16 Jul 2010 22:23 by minniedream

 

ไม่ได้มาอัพเดทชีวิตตัวเองนานมากมาย .. ขออัพระบายหน่อยนะ ^^

ช่วงนี้เหมือนจะมีความสุขดูชีวิตลงตัวไปหมดสะทุกอย่าง...

แต่บางทีก็คิดว่ามันอาจจะไม่เปนอย่างที่คิด .. อาจกำลังอยู่ในความฝัน

การอยู่คนเดียวไม่ได้ทำให้ตัวลิ้มเหงา แต่เพียงหากวันนึงที่มีใครเดินเข้ามา

...มันมีคำว่าเหงาขึ้นมาในช่วงๆ นึง อาจจะดีไม่พอ อาจจะดูเปนคนไม่ดี

รักตัวเองมากไป จนกลายเปนคนเหนแก่ตัว แคร์แต่ความรู้สึกตัวเองจนลืมความรู้สึกของคนอื่น

ไม่ใส่ใจ ไม่ห่วงใย ... ปิดตัวเอง ไม่เปิดใจยอมรับสิ่งใหม่ๆ..

อาจจะต้องใช้เวลาสักหน่อยกับการเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ ถึงแม้สิ่งนั้นจะเปนสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตก็ตาม

เช่นเดียวกับงานที่ทำอยู่ตอนนี้....ยังต้องปรับเปลี่ยนทัศนคติในการทำงาน เพื่อให้เี่ราเติบโตขึ้น

แต่...ยังไม่ยอม ยังอยากจะเดินย้ำอยู่กับที่ แย่ที่สุดดด Y___Y

 

รู้สึกมีทุกข์ในใจ ทั้งที่มีใบหน้าที่ยิ้มแย้มสดใส เศร้าจัง *

 

..........................................................เปลี่ยนโหมดดีกว่า

 

เมื่อวานได้มีโอกาสไปเจอกับพี่ๆ ที่ออฟฟิศเก่ามา ดีจัยมากกกกกกกกก ยิ้มจนเมื่อยปากเลยอะ

ชอบคิดถึงแต่พี่ๆ นึกถึงตอนทำงานแบบห่ามรุ่งห่ามค่ำ ใช้ชีวิตแบบทุกเวลามีคุณค่า

พอวีนนี้ย้อนกลับมาคิด ก็รู้สึกภูมิใจกับสิ่งที่ตัวเองได้เคยเรียนรู้การใช้ชีวิตแบบนั้นมา

เหมือนไปฝึกรบอย่างหนักมาอะ 55 มีความผูกพันมีความรัก ต่อ สิ่งเหล่านั้นมากมายอย่างบอกไม่ถูก

ถึงแม้วันนี้จะไม่มีทางเดินย้อนกลับไปแล้วก็ตาม ก็จะคิดถึงเสมอๆ ไม่มีทางลืมแน่นอน ^^

 

แต่กับงานที่ทำอยู่ตอนนี้นะสิ รู้สึงมันเอนไปเอนมา เดวก็สบายใจเดวก็อึดอัดใจ ชั้นจะอยู่หรือชั้นจะไป

"เรื่องบางเรื่อไม่ต้องเข้าใจ...แต่แค่ยอมรับและอยู่กับมันได้ก็พอ"  ว่าไหม ??

 

"ไม่ต้องเข้าใจทุกเรื่อง..ในชีวิตที่ผ่านเข้ามา เพราะมันจะเป็นเพียงเรื่องที่ผ่านเข้ามาและจากไป" ว่าไหมละ ??

 

ไปละ 

miss U my Blog !!